11 de Marzo de 2012. Today is a precious gift that’s why it’s called present.
A un año del terremoto todavía nos quedan muchas cosas pendientes. Hay gente que todavía está en viviendas provisionales, la zona de la catástrofe sigue con lugares innaccesibles y la central de Fukushima sigue emitiendo ciertos niveles de radiación.
Pero afrontamos todo ese dolor con una gran sonrisa en nuestros rostros. Se lo debemos a los que perdieron la vida en semejante desastre. Nos lo debemos a nosotros mismos por ser tan afortunados de seguir con vida.
Por eso, este último año no puedo decir que haya sido horrible. El dolor sirve para abrirnos los ojos. Así que lo que sí voy a decir es que este último año, desde el 11 de marzo de 2011 hasta hoy, 11 de marzo de 2012 es el año en el que he despertado. Simplemente, no pienso dejar para mañana las cosas que pueda hacer hoy.
Aplicándome el cuento, tengo el escritorio lleno de cartas, con fecha de octubre y noviembre, sin enviar. Son unas cartas muy especiales, dirigidas a varias de las personas que más quiero en este mundo. ¿Porqué están sin enviar? Por mi desorganización y temas varios de trabajo que me han absorto demasiado.
Perdón a todos/as los que me habéis escrito comentarios y no os he contestado. Lo siento muchísimo, he estado agotadísima estos últimos meses y no tenía fuerzas para nada. Así que siempre pensaba: mañana les contesto, mañana les contesto… Y así hemos llegado hasta hoy, que los comentarios sin contestar y la casa sin barrer.
(Pillé de nuevo el parvovirus, pero vamos, que no le vamos a echar todas las culpas al bicho ese. Por cierto, ya estoy recuperada, mi mano vuelve a ser de un tamaño normal y la muevo sin dificultades especialmente desde hoy)
De todos modos, solventando estos temas pendientes, quiero animaros a todos a haceros un regalo a vosotros mismos: Haced YA eso que tanto estáis deseando. Una clase de cocina rusa, un curso de dibujo, aprender Inglés, una depilación definitiva, un viaje a Mallorca, India o Cadaqués, tener una mascota o plantar flores en una maceta. Sea lo que sea, hacedlo. Porque la vida es un regalo y cada día que pasa cuenta.
Os pido mil perdones y os dejo con una canción con la que me siento muy identificada…
¡¡¡Hasta pronto!!!
SOMEDAY (original lyrics)
Baby, you got me feeling wonderful
I can’t believe that your so wonderful
This is wonderful
you’re the one, my only wonderful
I don’t want it someday
I don’t want it one day
Gotta have it somehow
I want it right now
I don’t want it someday
I don’t want it one day
Gotta have it somehow
I want it right now
I wanna live my life, live it to the someday
Live it in the light, let that sunshine come in
I can’t wait no longer, I can’t wait for someday
Always Getting stronger, one day baby one day
I’m gonna live my life and live it in all
it’s gonna be so awesome blossom and beautiful
I’m gonna be with you, baby, and you gonna be with me
I gotta have a…
Then wait up right now
Baby have a sit
And wait here patiently
For the Someday.. waiting for the one day.
Hoping for the somehow
to have it right now.
Cuz I don’t want it someday
I don’t want it one day
Gotta have it somehow
I want it right now
Baby you got me feeling wonderful
I can’t believe that you’re so wonderful
This is wonderful
you’re the one my only wonderful
Your past is history, future a mystery.
Today is a precious gift that’s why it’s called present.
I’ll give it all to you, cuz people want it too.
Let’s not be scared to have a little taste of heaven.
Cuz I don’t wanna live my life with no reason at all
I’m stumbling onto love and lovin’ the fall
Cuz I wanna be with you, baby, and you wanna be with me.
I gotta have a…
Then wait up right now
Baby have a sit
And wait here patiently
Esther & Ryuzo Wedding, September 25th, 2011 (parte 4: Convite)
Esto es la historia de nunca acabar… XDDD pero es que hay tantas fotos que quiero poner en el blog que por partes es más fácil, je, je, je…
Espero que estas fotos también os gusten mucho. ¡¡¡Un millón de besos!!

Mientras Garfi, Yoli, Ryuzo y yo hacíamos un parte amistoso (XDDD) y encontrábamos la entrada al restaurante (XDDD XDDD XDDD) los invitados fueron pasando a la terraza del restaurante (El Mirador de Barcelona), donde tomaron los aperitivos, ajenos a nuestras dificultades XDDD.

¡Vayan pasando!...

Finalmente, gracias a Garfi, llegamos al restaurante. ¡Qué hambre! XDDD

Preparándonos para la aparición triunfal, je je je ^_____^

Las vistas de Barcelona desde el restaurante son impresionantes...

Hay muchas cosas en este mundo de las que no entiendo absolutamente nada. Una de ellas son los coches. Pero me encantan los coches y las vespas antiguas... (¡¡¡soy una retro fan!!!)

¡Qué llegan los novios!, ¡viva las cámaras! XDDD

En la entrada de la terraza, con nuestro cocktail de limón, que no sé si tenía realmenten alcohol o no, pero a mi me sabía a Fanta de limón de fabricación casera, ¡riquísimo!...

Me encantan las baldosas del suelo de la terraza, con césped alrededor ^____^

No me acuerdo porqué se sorprendió Ryuzo, pero me encanta esta foto, je je je... ^___^

Hablando con mis padres y luciendo la cola del vestido, je je je...

Hablando con Beatriz y comiéndome un buñuelo de bacalo... XDDD

Los invitados ya dejan la terraza y van entrando en el comedor... ¡qué emoción! ^___^

Me gusta mucho la decoración del comedor que eligió mi hermana. Organizar una boda a distancia es bastante complicado, así que esto fue una de las cosas que tuve que delegar... ¡¡¡Mil gracias Tata!!!

^____________________________^

¡Y llegó el momento de cortar el pastel! Cómo no, con una katana... XDDD

Nyaaa... los muñequitos del pastel (tanto los que llevamos nosotros como los que puso el restaurante) son muy graciosos, ¿verdad? ^____^

¡Besito y doble foto! ^_____^

El anuncio de Ryuzo, presentando a su padre.

El padre de Ryuzo, Kenji, haciendo un pequeñito discurso, con las primeras frases en catalán y el resto en castellano ^______________^. Me llegaron realmente al corazón sus palabras, porque las dijo con mucho esfuerzo... Kenji no habla castellano ni catalán, él escribió el discurso en japonés y Ryuzo y yo lo tradujimos. ほんとうにありがとう!!!

Y después llegó otro anuncio, este de parte de mi hermana... ^___^

A Ryuzo le encanta la guitarra española, así que vinieron 2 músicos para tocar en vivo y en directo, je je je...

Aunque a mí no me gusta el flamenco, tengo que reconocer que la música de la guitarra española es muy bonita...

¡¡¡Olé!!! XDDD

En ese momento empecé a escribir el saludo en el librito de firmas para empezarlo a pasar por las mesas... ^___^ Me encantan las libretas de Paperblanks (www.paperblanks.com)

Me gusta muchísimo esta foto...

Todo el mundo estaba absorto en la música en ese momento y justo cuando miré a Xavi, el fotógrafo, los dos sonreímos, cómplices al ver como estaba disfrutando la gente con todos esos acontecimientos que parecen tan irreales mientras ocurren... ^___^ Gràcies Xavi, m'encanta aquesta foto...

Y claro, con tanta guitarra, mi tía Teo se animó a bailar flamenco y Ryuzo se puso a bailar con ella... (¿o será parapara lo que baila Ryuzo? XDDD... Esto parece el mundo al revés... Aunque no me canso de explicar a mis alumnos de español que no a todos los españoles nos gusta el flamenco, todos me ven como una española muy descafeinada, incluyendo Ryuzo... XDDDDDDDD

Y como buena boda merece, se bailó la conga, con mi madre a la cabeza, bailando algo... ¿egipcio? XDDD

Y aquí tenemos a Miki, bailando flamenco con mi tío. Al llevar kimono parece que baila el bon odori (baile típico japonés en los festivales de verano)... ¡ji, ji, ji!

Y aquí Ryuzo y yo bailando nosequé... XDDD


Y aquí era cuando los guitarristas ya se marchaban (que además tenían un concierto en el Pueblo Espanyol después de la boda) peeeeeeeero, no se les ocurrió otra cosa que preguntar si alguno de los presentes podía cantar flamenco... así que...

...sacamos/arrastramos/obligamos a Miki a cantar, destapando su secreto al resto de invitados: Miki canta flamenco en Japón, en festivales y eventos... ^____^ ¡¡¡canta muy bien!!! ¡¡¡aaaah!!!, ¡qué malos somos! perdónamos, Miki... XDDD

Y en ese momento Miki me hizo uno de los mejores regalos que me podría haber hecho... Me dedicó una canción, "My Way", de Frank Sinatra, cantada en español... a l u c i n a n t e... creo que a todos se nos puso la piel de gallina de oirla, unos cuantos derramamos lágrimas y todos coincidimos en que la canción era perfecta para mí, que soy tan cabezota y obstinada y todo lo quiero hacer, como dice la canción, a mi manera... ^_____________________^


Ryuzo abrazando a Miki, yo llorando (y varios más...) y mi madre y Beatriz discutiendo sobre quien es más madre mía XDDD

Mil gracias, Miki...

Menos malque le hice caso a Rachel y me puse máscara de pestañas resistente al agua... XDDD

Aish, que llorera XDDD, menos mal que vino mi hermana a decirme 4 tonterías y ya se me pasó un poco... XDDD

Empezando a repartir los regalitos a los invitados. Lo que compramos fue té de Lupicia, de 3 tipos diferentes. Me encantan los tés de esta marca por las combinaciones de sabores tan originales que hacen... ^____^. Además, como el té era para la boda, nos dejaron elegir la pegatina que decora la caja. Elegimos la de las gruyas, ya que este pájaro en Japón está asociado con la prosperidad del matrimonio.


Le quise cantar a Ryuzo la canción "Rosas" de La Oreja de Van Gogh, pero en ese momento tuvimos problemas técnicos de sonido y creo que no se escuchó nada XDDD, en fín, Ryuzo que estaba a mi lado sí que me escuchó, al menos ^____^

Y luego Àlex nos cantó "Amante Bandido", de Miguel Bosé... me encanta esta canción y la interpretación de Àlex fue suprema... ¡¡¡GRACIAS GUAPO!!! XDDD

Àlex es... G E N I A L...

¡Gracias Àlex! ¡qué ilusión, qué ilusión! ^___________^ ¡¡¡fue una actuación estelar!!!

Y después de cantar, llegó el momento del baile, empezando con el vals. Lo más divertido de bailar el vals en la boda fue recordar cuando lo estábamos aprendiendo y practicando en casa... ¡¡¡ja ja ja!!!, momentos totalmente memorables, os lo aseguro... De eso precisamente estábamos hablando cuando nos hicieron la foto... XDDD

Daft Punk, Celebration ¡Cambio de parejas! Bailando con Kenji ^____^

Ryuzo bailando con Vicky ^_____^


XDDD menudo susto nos llevamos con el disparo de confeti...

XDDD ¡qué susto, que susto!

Bailando ya a lo loco, con las corbatas en la cabeza y todo... XDDD

XDDD lo que hace el cava... XDDD Por cierto, aquí se ve la flor que me hicieron con mi propio pelo. Muuuchas gracias a Yumie, de la peluquería Paco de Shibuya (http://www.shibuyaworld.com/photo%20salon.htm)

Sin zapatos y a lo loco XDDD


Tomando el aire en la terraza y disfrutando de las vistas...

Leyendo la postal que nos dieron mis padres... ^____^

Muchas gracias Papá y Mamá...

Con la madre de Ryuzo ^___^

^______^

Mis padres y los de Ryuzo se conocieron en Japón y esta es la segunda vez que se ven. Me alegro mucho de que se hayan caído tan bien... ^____^

Hablando con Kazuko ^____^

Mi hermana y la madre de Ryuzo, que ya se conocían y se reencontraron en la boda.

Con mi tía Mary y mi tío Antonio

Mi padre y el padre de Ryuzo

El último baile, una canción de Taylor Swift...

Muchas gracias a todos, incluyendo a mi familia, que también vinieron desde muy lejos: los padres de Ryuzo, su hermana y su cuñado, desde Japón. Mi tía Teo y mi tío Luís desde Ayamonte. Y el resto de familiares, aunque no os desplazásteis tanto, muuuuchas gracias por estar allí en ese día tan especial. Mil gracias a mis padres por todo su apoyo, por organizar los pequeños detalles que hicieron de ese día algo encantador (mil gracias por los pétalos de rosa, las rosas para las solapas y la alfombra roja para el parque, además de mil otras cosas). Mil gracias a mi hermana, que a pesar de estar con un cólico de riñón el día anterior pudo venir a la boda, cargada de medicinas para el dolor. Mil gracias a ella también por ayudarme con toda la preparación del restaurante. Mil gracias a mi cuñado David por alquilar el coche y hacer de chófer ese día para tantas personas, además de recoger a los padres de Ryuzo en el aeropuerto. De verdad que mil gracias a todos, porque sin vosotros no hubiera sido una fiesta, no hubiéramos podido compartir la felicidad.
Un millón de besos. Os queremos muchísimo…
Estoy mirando atrás
y puedo ver mi vida entera
y sé que estoy en paz
pues la viví a mi manera
crecí sin derrochar
logré abrazar el mundo todo
y más, mil sueños más
viví a mi modo
Dolor, lo conocí
y recibí compensaciones
seguí sin vacilar
logré vencer las decepciones
Mi plan jamás falló
y me mostró mil y un recodos
y más, y mucho más
viví a mi modo
Ese fui yo, que arremetí
hasta el azar quise perseguir
Si me oculté, si me arriesgué
lo que perdí no lo lloré
porque viví, siempre viví a mi manera
Amé también sufrí
y compartí caminos largos
Perdí y rescaté
más no guardé tiempos amargos
Jamás me arrepentí
si amando, dí todos los sueños
lloré y si reí, fue a mi manera
Que pueden decir, o criticar
si yo aprendí a renunciar
Si hay que morir y hay que pasar
nada dejé sin estregar
Porque viví, siempre viví
a mi manera.
Frank Sinatra, “My Way”, traducida al español, como la cantó Miki
Esther & Ryuzo Wedding, September 25th, 2011 (parte 3: Reportaje)
La verdad es que iba a poner las fotos de las presentaciones y las del reportaje juntas, pero al final decidí separarlas en 2 posts.
En el post anterior no están las fotos de ninguno de mis familiares porque al haber niños y otras personas que no quieren salir en internet decidí no poner a nadie en ese post. Pero también quiero darles las gracias como se merecen en otro post, que no va a ser este, je je je…
Y a continuación os dejo con el reportaje de fotos en el Parc Güell, que espero que os gusten, ya que no son las típicas fotos de boda. El talento y originalidad de Xavi Olivé son increíbles. Sencillamente, las fotos son perfectas y mágicas para nosotros ^_____^.




Me encantan los bancos del Parc Güell, con los mosaicos de Gaudí, son preciosos, ¿verdad? ^___^

Con Sonia, Julia y Estefanía. Hablando con 3 niñas guapas, je je je... ^____^

Hablando con Julia ^___^

XDDD ¡¡¡menudo careto!!! XDDD ¡¡¡esta foto tenía que ponerla!!! Me llevó mucho tiempo descubrir el porqué de la expresión. Fue cuando estaba explicando que ojalá mejorase la situación en Grecia para poder irnos allí de luna de miel sin peligros de huelgas en los aeropuertos... ^___^

Los mosaicos de Gaudí en primer plano. Me encanta esta foto, es una de mis favoritas...

El paraguas con los pendientes de los vendedores ambulantes crea un efecto super artístico en la foto. Parece una sombrilla gigante ^___^

^____^¡Me encanta esta foto!, ¡Barcelona forever!



Estas paredes de piedra parecen de barro, me gustan muchísimo...

Estas son nuestras alianzas de boda, de la joyería Fina García. Nos encantan los diseños de esa joyería porque son muy simples y sencillos ^____^

El pasillo de columnas inclinadas es impresionante...


La manera en la que estas rocas reflejan la luz también me parece preciosa...

En la sala de las columnas blancas, con una increíble acústica, por cierto... ^___^

Los mosaicos del techo de esta sala son preciosos...



Con el dragón de Gaudí.

Una de mis fotos favoritas...


Con varios invitados, en la entrada del parque, esperando los coches.

Y con esta foto de Ryuzo despido el post de hoy. ¡¡¡Un millón de besos a todos!!!
Esther & Ryuzo Wedding, September 25th, 2011 (parte 2: Presentaciones)
Esta vez os presento a algunos de los invitados y os dejo con algunas de las fotos del reportaje fotográfico que más nos gustan. ¡¡¡Un millón de besos y MUCHAS gracias por vuestros comentarios y felicitaciones!!! ^____^ Sois todos geniales…

Con Garfi y Yoli
Garfi y Yoli vinieron desde Zaragoza a la boda. Garfi fue nuestro chófer ese día, así que tuvimos el privilegio de subir en el Kuroneko (el gato negro), que es el apodo de su monísimo Toyota Yaris ^__^. Tanto Garfi como Yoli me ayudaron con el vestido (de verdad, no hay nada más difícil de llevar que un vestido de novia con cola XDDD). Conocimos a Garfi y Yoli hace muchísimos años… ya casi ni me acuerdo, pero como mínimo hace 7. Nuestro encuentro fue a través de nuestros respectivos blogs, y la primera vez que nos vimos fue en Shibuya, donde nos hicimos la legendaria foto de los encuentros de theunrealworld.net junto a Hachiko. Desde que nos conocimos nos hicimos muy amigos y hemos vivido juntos todo tipo de experiencias: desde cenas y paseos por los lugares más recónditos de Japón hasta ataques de horchata y piernas en mi casa XDDD. La verdad es que tenemos recuerdos de muy buenos momentos juntos, tanto en Japón como en Barcelona. Ahora nos falta ir nosotros a visitarles a Zaragoza ^__^. Una de las cosas más divertidas del mundo es ir al karaoke con ellos y escuchar a Yoli cantando imitando voces… ^____^ Garfi es además mi gran consejero y salvador en temas informáticos. Estoy superdesconectada de esos temas, así que cada vez que quiero hacer algo nuevo, Garfi siempre me da la solución perfecta ahorrándome horas y horas de búsqueda en internet. Siempre se lo decimos, que nunca le daremos suficientemente las gracias por toda su ayuda, je je je!!!, ¡¡¡Un millón de besos, guapos!!!. Si queréis saber más sobre ellos no dejéis de visitar su blog 774 El blog de Garfi o su tumblr.

- Con Anna y Sergio

Con Suzie y Delphine

Con Beatriz y Michael

Con Álvaro y Wakako

Con Anni

Con Miki, Kazuko y Michiko.
Michiko es amiga de Kazuko y nos conocimos hace algunos años. Es una persona muy tranquila e inteligente. No hemos tenido ocasión de vernos tantas veces, pero me encanta su aura elegante y su visión del mundo. Mil millones de gracias a las tres por venir a nuestra boda desde Japón, fue perfecta estando vosotras allí. Os queremos muchísimo!!!

Con Montse, Jorge, Miki y Àlex.

Con Sonia, Julia y Paco
Julia es una chica superdulce a la que le encantan los gatos y el mundo kawaii (cuco). Cocina cosas superinteresantes (macarons (un dulce francés), magdalenas de monstruos y cosas superdivertidas, además de comida normal, claro XDDD) y diseña unas cosas monísimas de la muerte mortal. Ahora está trabajando en una empresa que hace aplicaciones para móviles, iPads, etc. y la última aplicación que ha hecho es una auténtica monería… Con su propia voz y sus gráficos… ¡os recomiendo a todos que le echéis un vistazo! incluso hay una versión gratuíta ^____^. Se llama “ABCEducaGames”.
Paco es un sol. Es un chico supertierno y superdulce que le va genial Julia, je, je, je, además de ser superdivertido y hacer imitaciones de voces geniales ^___^. ¡Estoy deseando que vengáis todos otra vez a Japón y la liemos de nuevo! Os quiero muchísimo y quiero daros las gracias por apoyarme y escucharme siempre que tengo una crisis personal XDDD (aunque nos riamos es cierto, siempre me apoyáis cuando me paranoio por algo), además, me ahorráis un montón de dinero en psicólogos XDDD y siempre estáis a mi lado en todos los momentos, en los buenos, y en los malos. Mil millones de gracias por haber venido desde Madrid para compartir juntos ese día tan especial, que sin vosotros no lo hubiera sido tanto. Y sabéis que os lo digo de verdad.

Con Estefanía

Con Cristina, Alan y Carles
Creo que, además de mi familia, claro está, Cristina es la persona que vino a la boda a la que conozco de hace más tiempo. Fuimos juntas a la escuela y al instituto, desde los 5 hasta los 16 años, en la misma clase. Cuando después nos separamos académicamente seguimos siempre juntas en los ratos libres. Y a pesar de una mala racha en mi vida en la que me aparté de todo el mundo, seguimos juntas a día de hoy. Cristina y yo fuimos inseparables durante muuuuchos años. Ella es la culpable de que yo me hiciera otaku, o fan del manga XDDD (aficción que ya casi he perdido, algo increíble y un desperdicio estando viviendo en Japón, pero bueno, qué se le va a hacer…). Cuantas tardes inolvidables de sábado en Norma Còmics y domingos por la mañana en el Mercat de Sant Antoni, ¿verdad
? Fue y sigue siendo una auténtica amiga para mí. Ella es una persona noble que realmente hace las cosas con el corazón. Para Cristina las excusas no existen. Cuando ella quiere hacer algo, lo hace, a pesar de las dificultades. Especialmente si se trata de ayudar a alguien. Tiene un corazón de oro, no sólo para las personas, sino también para los animales. Tiene 3 (si no me equivoco) gatos, recogidos de la calle que son preciosos. Es una madraza con un espíritu de sacrificio por su familia y sus amigos inigualable. De verdad que la admiro un montón… Cristina siempre ha estado a mi lado, especialmente en los malos momentos, y me ha ayudado siempre, fuera de la manera que fuera. Por eso decir que la siento como familia es poco, aunque a muchas veces parezca que yo voy a mi bola y paso de todo, no lo es. Es sólo que soy vaga para contactar con la gente. Defecto que estoy enmendando
.
A Carles le conocí hace mucho tiempo, cuando Cristina y él salían juntos. Carles es superinteligente y también superdivertido. Habla japonés perfectamente, a nivel nativo. Por cierto, Cristina también, además de Chino. Flipa… En fin, que son una pareja con la que disfruto un montón cada vez que nos juntamos, aunque por las distancias no sea muy a menudo. Alan nació el 7 de Octubre del 2010. Es una ricura de niño, y ¡¡¡me encanta la pose que tiene en la foto!!! ¡Alan, guapo! No, no, ¡todos guapos! je je je…. En fin, eso, que muchas gracias por todo en la boda, me alegro mucho de que Ryuzo finalmente pudiera conoceros, porque él también tenía ya muchas ganas. Un millón de besos y a ver si nos vemos pronto, pronto, pronto otra vez… quien sabe si el año que viene….

Con Sergi, Vicky y Susana
Vicky es un auténtico amor, es una niña simpatiquísima y muy lista, dulce y divertida, realmente adorable, reflejo de tener una madre como Susana… De verdad que Susana es una persona excepcional, llenísima de imaginación con un aura de fantasía y buenos sentimientos realmente muy especial. Sergi es un tío como se tiene que ser, una persona de verdad divertida y maravillosa. Me alegro mucho de contar con ellos como mis amigos… Así que, cuando Ryuzo y yo decidimos que celebrábamos la boda en Barcelona, envié un mail a Susana para invitarles a la boda. Y la alegría de verles allí fue tremenda… Ryuzo porque por fín pudo conocerles en persona, y nosotros porque sabíamos que volveríamos a encontrarnos, bajo circunstancias muy diferentes. Y así fue… nos encontramos de nuevo, en una situación llena de alegría, celebrando el amor, que, de unas maneras u otras, nos une a todos.
Esther & Ryuzo Wedding, September 25th, 2011 (parte 1: Ceremonia)

En el punto de encuentro, la entrada principal del Parc Güell, Montse tuvo la difícl tarea de pasar lista, buscando a los invitados entre los turistas curiosos.

Ryuzo estaba esperando allí también, recibiendo a los invitados. A algunos de ellos hacía años que no veíamos y fue muy especial tenerles con nosotros ese día.

Cuando ya llegaron todos los invitados, Jorge se llevó a Ryuzo a la terraza del parque con los bancos de mosaicos, donde íbamos a celebrar la ceremonia.

Entonces Garfi y Yoli me ayudaron a salir de su coche y llegar hasta la entrada del parque.

Un abrazo a mi madre nada más llegar, por supuesto ^__^

Mi tío José fue el padrino y me entregó el ramo en la entrada del parque. Me hizo mucha ilusión y además el ramo era de rosas rojas, como yo quería ^__^

Después de saludar a todos los invitados (y asimilar que estábamos juntos en Barcelona, escenario extraño que envolvió el momento de una irrealidad total) subimos hacia el lugar de la ceremonia.

Fueron muchos los turistas y músicos que nos felicitaron ^__^

Y allí estaba Álex, colocando a los invitados alrededor de la alfombra roja, esperando para iniciar la ceremonia.

Ryuzo acompañado de su madre, caminando sobre la alfombra roja. ¡Qué nervios, qué nervios!

Y allí, frente a Álex, Ryuzo me esperó unos segundos que se le hicieron eternos, je je je....

Acompañados por la marcha nupcial cantada por los turistas, mi padre y yo llegamos "al altar", donde me esperaba Ryuzo.

Y ante todos los presentes, invitados y curiosos, empezó la ceremonia presidida por Álex, una de las personas más maravillosas y excepcionales que he conocido en mi vida.

La ceremonia se hizo en castellano, y Miki fue traduciendo al japonés para la familia de Ryuzo y el resto de invitados de Japón ^__^.

La verdad es que hubo un momento en el que se me empezaron a saltar las lágrimas... las palabras de Álex fueron increíblemente bonitas...

Y llegó el momento del intercambio de anillos. La guapísima y simpatiquísima Vicky (¡esta niña es un amor! ^___^) nos trajo los anillos acomodados en un cojín precioso hecho a mano que compré en Etsy (http://www.etsy.com/shop/woomi)

No sé si seguimos los protocolos o no, pero primero le puse yo el anillo a Ryuzo ^___^

Y luego fue el turno de Ryuzo para ponerme el anillo... aish... ¡que emoción! ^_____^

Cuando se concentra tanta felicidad junta se siente el cuerpo temblando de emoción como un lata de cocacola agitada a punto de explotar de alegría...

Lo que más me apetecía en ese momento era estrujar a Ryuzo entre mis brazos, chillar de alegría y cantar alguna canción loca XDDD¡Viva los novios! (^o^)/·······

¡¡¡Empieza la lluvia de pétalos de rosa!!! ¡¡¡Mil gracias mamá!!Como ya dije antes, este fue uno de los momentos más mágicos de mi vida... happy, happy, HAPPY!!! o(^____^)o

Recién casados tras una lluvia de pétalos de rosas ^____^

Nuestra Montse, cuya sangre es de pura poeta, nos recitó una poesía de Joan Salvat-Papasseit que nos puso la piel de gallina... Un miliò de gràcies Montse, vas possar la guinda a la cerimònia...

- Dóna’m la mà, Joan Salvat-Papasseit
Just married (*^_____^*)(*^_____^*)···<3·<3·<3
Konnichiwa!!! ¡Ya he vuelto a Japón! ^____^ ¿Qué tal estáis tod@s?
Si os fijásteis en la última foto de mi fotoblog en Tumblr sabréis que me fui de viaje a Barcelona. Esta vez acompañada de Ryuzo, para celebrar nuestra boda allí ^____^
¡Sí! habéis leído bien… ¡Nos hemos casado! ^____^. Aunque a algunos os pille por sorpresa (igual todavía había alguien que ni sabía que tenía novio XDDD) muchos ya hace años que conocéis a Ryuzo. Algunos de vosotros incluso habéis venido a la boda, je je je…
Y este post no es para explicar lo maravillosa, perfecta y memorable que fue la boda, sino para daros a tod@s, familia y amigos, las gracias por estar allí en ese día, los que pudísteis asistir, y a los que me acompañásteis en la distancia también. Porque si la boda fue tan increíblemente bonita fue gracias a todos vosotros, por compartir esa ilusión y esa alegría y darnos todo el calor de vuestros corazones. ¿Y sabéis porqué? Porque hay una palabra para describir a cada uno de vosotros: AMIGOS.
Y aunque suene muy engreído, de verdad que tengo que os lo tengo que decir: todos estábais guapísimos, me ayudásteis en mil cosas cumpliendo cada uno con vuestro papel, vuestros comentarios fueron fabulosos y, por qué no, también quiero decirlo, vuestros regalos fueron una pasada… Todos nos lo pasamos pipa. De verdad que un millón de gracias…
En otro post más detallado explicaré que nos casamos el 25 de Septiembre en el Parque Güell de Barcelona y pondré más fotos. Ahora sólo os dejo con una de mis fotos preferidas… uno de los momentos más mágicos de mi vida…
Mil besos a todos, os quiero muchísimo.

Trabajando en “Japón a la carta”, en la NHK
¡Hola a tod@s! ¿Cómo estáis? ^___^ Llevaba muchos días sin postear, debido a muuucho trabajo extra y cosas acumuladas. Ahora, no es que vaya mejor de tiempo, pero he decidido dedicar unos minutos al blog o se me acumularán demasiadas cosas que explicar.
Vamos a ver, hoy voy a hablaros de mi nuevo trabajo como locutora de radio en la NHK. Yeaaaaaaaaaaah!!!! ^________________________^ Muchos sabéis que llevaba mucho tiempo detrás de pegarle un mordisco a la NHK (Radio y Televisión Nacional de Japón), y, aunque pude trabajar en un especial del programa de TV para enseñar español hace unos años, hasta ahora no había conseguido con ellos un trabajo regular. Finalmente, no sé si por mi gran insistencia o por su necesidad (XDDD) me han contratado para trabajar en el programa de radio “Japón a la carta”, que se emite los viernes alternos.
En ese programa, mi compañero Jesús Carlos Álvarez y yo explicamos recetas japonesas muy sencillas, enseñando el tipo de comida que se cocina cada día en los hogares japoneses. De momento he locutado las recetas de “onigiri” y “okonomiyaki”. La próxima semana grabaremos la de “karage”, que es pollo frito al estilo japonés.
En varios países de América Latina se puede escuchar en la radio por onda corta, pero en estos momentos en España sólo se puede escuchar a través de la página web de NHK. Al entrar en el link, veréis unos menús de los diferentes programas de Radio y encontraréis el de “Japón a la carta”. Si hacéis click en él, veréis las recetas anteriores escritas paso a paso, con algunas fotos. Pero no se puede escuchar el audio de las recetas antiguas. Para poder escuchar el audio, teneis que volver a la página principal en español de la NHK, bajad con el scroll hasta encontrar la fecha del día de emisión del programa (el próximo será el viernes día 1 de Julio) y allí encontraréis la nueva receta, con el botón para escuchar el audio. Se puede escuchar el audio durante una semana entera.
Esta semana me entrevistaron oficialmente, para presentarme como nueva locutora de la NHK y también podéis escuchar mi entrevista dentro del programa “Buzón de Radio Japón”.
Verdaderamente, trabajar en la radio es MUCHÍSIMO más divertido de lo que yo había imaginado, y al mismo tiempo MUCHÍSIMO más difícil de lo que había imaginado. Las grabaciones no son en directo, pero en la mayoría de los casos no hay tiempo para repetir pequeños errores y además se realiza la emisión sin que los locutores hayamos escuchado como ha quedado la grabación. Es un gran reto para mí, porque al trabajar como narradora estoy muy mal acostumbrada a que puedo escuchar como quedó mi voz y corregir todo lo que quiera. En la Radio no puedo hacer eso, así que tengo que concentrarme y relajarme mucho antes de la grabación para que pueda quedar bien. Espero que pronto pueda estar a la altura profesional de todos mis compañeros, que además de ser unos excelentes locutores, son majísimos y superdivertidos. Porque, aunque parezca mentira, en la sección de español de radio de la NHK trabajan más de 30 personas.
A los amantes de la cocina japonesa os recomiendo que sigáis el programa y a los que queráis seguir recibiendo noticias de Japón seguras y actuales os recomiendo que escuchéis las noticias en español a través de la web de NHK, tal como expliqué en el post anterior.
Muchos besos a todos, y ¡¡¡hasta muy pronto!!! ^_____^

Domo kun es la graciosa mascota de la NHK... ¡¡¡me encanta!!! (Y no os creáis las cosas malas que dicen de él, ¡¡¡no es verdad que se coma a los gatos!!! XDDD)
Character World (3): Gaspard et Lisa
Anne Gutman nació en París en 1970. Su padre, novelista, influyó en su decisión por estudiar diseño con la intención de publicar libros ilustrados. Empezó a trabajar en una editorial y conoció a Georg Hallensleben, quien nació en 1958 en Alemania. Georg estuvo viviendo en Roma después de estudiar arte en la universidad, trabajando como pintor especializado en aquarelas. Él había publicado algunos libros infantiles del personaje Penelope, la koala. Ane y George se casaron y crearon a Gaspard et Lisa, publicando su primer libro ilustrado en 1999 con la editorial Hachette Livre. Desde entonces se han publicado más de 25 títulos de estos divertidos y entrañables libros infantiles, vendiendo más de un millón de copias por todo el mundo, en 15 idiomas diferentes. El éxito sin precedentes en Japón de Gaspart et Lisa es tan enorme que incluso ha sido aquí donde se ha creado la empresa que produce todo el merchandising. Además, en Yokohama contamos con la única tienda exclusiva de Gaspard et Lisa.
Gaspart y Lisa no son conejos y tampoco son perros. Son dos personajes que co-existen en nuestro mundo con otros humanos y otros animales. Viven en París con sus respectivas familias y son amigos desde que se conocieron en la escuela primaria. Lisa es una chica muy curiosa y extrovertida. Vive con su familia: Su padre, su madre, su hermana mayor Victoria y su hermana menor Lila. Les encanta ir de picnic, viajar y salir de compras con su tía Delphine. Gaspard llegó a la escuela de Lisa como estudiante de intercambio. Al principio a Lisa no le gustó y no quería ser su amiga. Al cabo de un tiempo, se hicieron amigos inseparables. Gaspard vive en París con su familia: Su padre, su madre, su hermano mayor Charl y su hermana menor Luise. Su familia viaja constantemente debido al trabajo de su padre y muchas veces se llevan a Lisa con ellos.
Los libros de ilustraciones de Gaspard et Lisa son verdaderas obras de arte que además este año celebran su décimo aniversario desde la primera publicación en Japón. Los dibujos originales son lienzos pintados al óleo, escaneados para realizar la impresión en papel. Además de contar con una gama de colores muy especial y particular, estos entrañables personajes nos cuentan historias que incluso a los adultos nos emocionan y nos hacen reír. El pasado viernes visité una exhibición de las obras originales de Gaspard et Lisa que se realiza enel museo de arte de los grandes almacenes Sogo de Yokohama, con motivos especiales debido al terremoto ocurrido en Sendai el 11 de marzo.
Mi amiga Rachel y yo disfrutamos de esta exhibición mucho más de lo que imaginábamos en un principio (Rachel, thanks a lot for share with me your free tickets!!! ^__^). Los originales son realmente impactantes y además pudimos ver muchas pinturas inéditas. Realmente vale la pena ver la exhibición (del 2 de abril al 8 de mayo), aunque el precio es un poco caro (1000 yenes para los adultos, 700 para estudiantes mayores de 16 años, 300 para estudiantes de 7 a 15 años y gratis para los menores de 7 años). En la tienda de recuerdos se puede encontrar merchandising exclusivo para el evento realmente bonito, yo compré un set de pegatinas y una pegatina especial para decorar la Pasmo (la tarjeta de transporte recargable).
Muchísimas gracias a Anne y Georg por su emotivo mensaje de ánimo a Japón. De verdad que se me saltaron las lágrimas cuando lo leí…

Los autores de Gaspard et Lisa, Anne Gutman y Georg Hallensleben.

Su carta de ánimo para Japón tras la catástrofe del terremoto y el tsunami.

Muñecos de peluche gigantes en la exhibición en el museo de arte de Sogo, en Yokohama.

Se permitían hacer fotos sólo en la entrada de la exhibición. Aquí podéis ver a Gaspard, Lisa, Penélope (la pequeña koala azul) y... XD

Ilustración especial para el 10º Aniversario de Gaspard et Lisa en Japón, con Penelope.

La familia de Gaspard

La familia de Lisa.

Gaspard y Lisa en Japón, uno de mis libros favoritos.

Gaspard y Lisa viven en París, por eso muchas de sus aventuras ocurren allí, mostrándonos unos hermosísimos fondos de la ciudad.

El pequeño gato de Lisa, otro de mis libros favoritos.

Brioche, el perfecto nombre para un hamster dorado... ^___^ ¡¡¡Tengo unas ganas locas de leer este libro!!!

Una de mis ilustraciones favoritas, en la tienda de animales.

Mi liustración favorita, cepillando a su cobaya. Es la pegatina especial que ahora cubre mi tarjeta de transporte Pasmo ^___^

Ilustraciones varias.

Caja bento (fiambrera) con la comida decorada con Gaspard et Lisa. Se venden revistas mensuales para aprender a decorar bentos de maneras tan bonitas como esta. Las revistas vienen con moldes y plantillas para poder hacer las decoraciones muy fácilmente.

La compañía de pan Pasco ya ha realizado varias promociones en las que coleccionando los puntos que aparecen en los envases del pan se pueden conseguir bolsas eco para la compra de Gaspard et Lisa. Estos son los diseños actuales, yo tengo los del año pasado.

Los productos de merchandising son muchísimos, desde tazas mug hasta camisetas, pasadon por puzles y todo tipo de material de papelería.

Paraguas de Lisa.

También se venden muchos peluches, muñecos y figuritas.

Set de preciosas pegatinas.
Kangen Water
El lunes tuve un trabajo de voz. Algunos ya lo sabéis, que a veces también trabajo como narradora. Esta vez fue para una máquina que se llama “Kangen Water“. Es una purificadora de agua bastante buena que se vende en varios países. 3 nuevos modelos han salido para venderse en Europa, así que si os compráis una y elegís el idioma español, podréis escucharme cuando seleccionéis las diferentes opciones del menú, ^__^.
Esta máquina básicamente produce agua alcalina purificada. Además de que sabe muy bien, está científicamente comprobado que cuánto más pura sea el agua que se beba más salud se tendrá. De hecho, muchas dolencias simples pueden paliarse simplemente bebiendo más agua o con agua más pura. Aunque se dice que debemos beber unos 3 litros de agua al día, deberíamos beber mucho más. Muchas veces el cansancio y el dolor de cabeza no es más que los sintomas de una pequeña deshidratación. ¿Sabéis que el promedio de la cantidad de agua que se pierde/gasta mientras se duerme en la noche es 1/2 litro?
Yo tengo supercomprobado que los días que bebo más estoy menos cansada. Tengo dos amigas que sufrían de migrañas y les desaparecieron al forzarse bebiendo más agua. Una de ellas dice que incluso tiene menos dolores de espalda desde que bebe más agua. Puede ser psicológico, pero al menos ellas se encuentran mejor ^___^.
Hacer trabajos de voz es muy divertido. Primero, porque se trabaja en estudios de grabación profesionales con unos equipos increíbles y me encanta el olor que hay en ellos. Y segundo, lo más importante, porque al ponerle a voz a algo se le da vida… es como poner un pedacito de tu alma en otro lugar del mundo ^___^. Varios de los trabajos de voz más divertidos que he realizado han sido para el navegador de un Toyota, una bañera TOTO con hidromasage y colorterapia, la voz de un personaje mitológico llamado Kappa para el pabellón de Japón en la Expo de Zaragoza, una máquina Panasonic de reconocimiento de pupila, el dvd del libro Yubisashi para aprender español… (que, por cierto, tiene una versión de prueba gratuíta para teléfonos con Android)…
Y aunque no venga al caso, os cuento lo que me acaba de pasar: he ido al supermercado un segundo para comprar unas cosas que necesitaba para la cena y también llevaba una lata de cerveza en el cesto, y va el cajero y me dice: “Perdona, pero las niñas no pueden comprar cerveza, tienes que ser mayor de 20 años para poder comprarla aunque no sea para ti”
XDDD … en fin, una escena de lo más surrealista…
¡¡¡Un millón de besos y hasta muy pronto!!!
Roses For Japan
Un millón de gracias a todos los que estáis haciendo esto, incluyendo la editorial Ara Llibres y a mi Amiga Montse (a veces hay que escribir con mayúscula la palabra amigo/a…
)
Nota de premsa
Un ‘tweetllibre’ per a fer ressorgir el Japó
Aquest Sant Jordi, un projecte de solidaritat i reconeixement al poble japonès aplega tots els missatges de suport que es generin via twitter amb l’etiqueta #rosesforjapan. Del conjunt de tweets en resultarà un llibre, els beneficis del qual es destinaran íntegrament a la Creu Roja japonesa.
Aquest Sant Jordi és especial. Arreu de Catalunya estan sorgint iniciatives que aprofiten la Diada per traslladar el seu suport al Japó en una festivitat que també se celebra al país asiàtic. #rosesforjapan vol traslladar aquest reconeixement a través de twitter, cedint el protagonisme als usuaris, en un projecte solidari que neix de les ganes de transmetre ànims a la gent que ha sofert els terratrèmols.
#rosesforjapan (www.rosesforjapan.org) és el projecte que aplegarà tots els tweets de suport al Japó per part dels catalans i de qualsevol que s’hi vulgui sumar. A través del web o des del propi perfil de twitter es podran enviar aquests missatges identificant-los amb l’etiqueta que dóna nom al projecte: #rosesforjapan.
De tots els tweets que es generin se’n farà una selecció per a editar un llibre solidari. Els beneficis de la seva comercialització aniran destinats íntegrament a Creu Roja Japó.
Japó ha demostrat la seva enteresa assumint la catàstrofe amb els valors que identifiquen la seva cultura. Tot i així, per superar les conseqüències impressionants dels terratrèmols i el tsunami, necessita el suport de tot el món, que mica en mica ja li ha anat arribant des de l’11 de març passat.
Aquest projecte neix de la col·laboració entre Creu Roja Catalunya, Ara Llibres, keepU i Magaka. Podeu veure el web de la iniciativa a www.rosesforjapan.org.
Per a més informació:
Jordi Alabern
93 410 26 51 (ext.227)
media@keepu.es
Barcelona, 18 d’abril de 2011


